حسابداری تلفیقی چیست؟ (روش ها و ویژگی ها)

الزام قانونی

بر اساس استاندارد حسابداری شماره ۱۸ ایران، تمامی واحدهای تجاری اصلی که یک یا چند واحد تجاری دیگر را کنترل می‌کنند، موظف به تهیه صورت‌ های مالی تلفیقی هستند؛ مگر اینکه مشمول شرایط خاص معافیت از تلفیق باشند. این شرایط شامل مالکیت صددرصدی توسط یک شرکت دیگر یا عدم الزام به گزارشگری عمومی در بازارهای سرمایه است.

از مهم‌ترین الزامات قانونی و استانداردی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد :

1️⃣استفاده از رویه‌های حسابداری یکسان در تهیه صورت‌ های مالی شرکت‌های گروه

2️⃣همزمانی دوره‌های مالی شرکت مادر و شرکت‌های فرعی یا تطبیق زمانی کمتر از سه ماه

3️⃣حذف معاملات و مانده‌های درون‌گروهی

4️⃣شناسایی سهم اقلیت در صورت‌های مالی تلفیقی

5️⃣حذف سود و زیان تحقق‌نیافته از معاملات داخلی گروه

ضرورت مدیریتی
از دیدگاه مدیریتی، شرکت مادر به تنهایی نمی‌تواند تصویر دقیقی از وضعیت مالی کل گروه ارائه دهد؛ زیرا اطلاعات هر یک از زیرمجموعه‌ها باید به صورت جامع و یکپارچه مورد بررسی قرار گیرد. صورت‌ های مالی تلفیقی این امکان را فراهم می‌آورد تا تمامی جنبه‌های مالی، از جمله دارایی‌ها، بدهی‌ها، درآمدها و هزینه‌ها، به صورت یکپارچه تحلیل شده و در تصمیم‌گیری‌های استراتژیک مدیران تأثیرگذار باشند.
الزامات اجرایی
برای تهیه صورت‌ های مالی تلفیقی، الزامات و ضوابط خاصی وجود دارد که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره نمود :
1️⃣ تهیه صورت‌ های مالی در تاریخ‌های یکسان : تمامی شرکت‌های مادر و زیرمجموعه باید صورت‌ های مالی خود را در تاریخ مشخصی تنظیم کنند. در صورتی که تاریخ گزارشگری متفاوت باشد، باید تعدیلات لازم انجام شود تا امکان مقایسه و تحلیل صحیح فراهم گردد.
2️⃣حذف معاملات درون گروهی : تمامی معاملات و موجودی‌های مشترک بین شرکت‌های مادر و زیرمجموعه باید حذف شده و در صورت‌ های مالی تلفیقی منعکس نشود.
3️⃣افشای سهم اقلیت : سهامداران غیر کنترل‌کننده یا سهم اقلیت باید به صورت مجزا در گزارش‌های مالی نشان داده شوند تا تصویر واقعی از ساختار مالکیت و تعهدات شرکت ارائه گردد.